Skala CEFR od A1 do C2 po ludzku
Prawie każdy test, kurs i ogłoszenie o pracę opisuje poziom angielskiego według CEFR, czyli Europejskiego Systemu Opisu Kształcenia Językowego. Skala ma sześć poziomów pogrupowanych w pary: A1 i A2 to użytkownik podstawowy, B1 i B2 samodzielny, C1 i C2 biegły. Przydaje się, bo każdy poziom opisuje to, co potrafisz zrobić w języku, a nie ilość przerobionej gramatyki. Samouk i pilny kursant mogą więc trafić na ten sam poziom, choć doszli do niego zupełnie innymi drogami.
Najczęstszy błąd w samoocenie popełniają osoby na poziomie B1, które uważają się za B2, bo rozumieją prawie wszystko, co słyszą. Rozumienie zawsze wyprzedza mówienie, czasem nawet o cały poziom. Jeśli wynik wychodzi niższy, niż się spodziewasz, zwykle oznacza to, że test wymagał od Ciebie tworzenia wypowiedzi, a nie tylko rozpoznawania poprawnych form. Nie ma sensu się z nim kłócić. To raczej dobry powód, żeby zarezerwować konwersacje.
Bywa też odwrotnie. Osoby, które lata temu uczyły się angielskiego na poważnie, a potem przestały nim mówić, często wypadają lepiej, niż same się oceniają, bo wiedza nigdzie nie zniknęła, spadło tylko tempo, w jakim po nią sięgają. Nie muszą zaczynać od niższego poziomu, tylko odzyskać szybkość, a wynik testu to najszybszy sposób, żeby nie stracić pół roku na materiał, który już znają.
- A1, początkujący: potrafisz się przedstawić i poradzić sobie w bardzo prostej rozmowie prowadzonej powoli.
- A2, podstawowy: codzienne tematy, zakupy, pytanie o drogę, krótkie proste zdania.
- B1, średnio zaawansowany: dajesz sobie radę w znanych sytuacjach, w podróży i w rutynowych sprawach służbowych.
- B2, wyższy średnio zaawansowany: spotkania, obrona własnego zdania, filmy najczęściej bez napisów.